Όταν ο ανορθολογισμός της καταρρέουσας δομής του Δυτικού Πολιτισμού μας καταπιέζει, η σκέψη του ανώτερου ανθρώπινου νου, όπως του Bertrand Rusell, μας δίνουν τους κανόνες αντίστασης «Πιστεύω ότι ο κύριος στόχος της Παιδείας πρέπει να είναι να σπρώχνει τους νέους να ερευνούν και να αμφιβάλλουν για όλα όσα θεωρούνται γενικώς αποδεκτά. Εκείνο που έχει σημασία είναι η ανεξαρτησία της σκέψης»
..........................................Bertrand Rusell



Αυτός που αγωνίζεται μπορεί να χάσει, όμως αυτός που δεν αγωνίζεται ήδη έχει χάσει.

Bertolt Brecht, 1898-1956, Γερμανός συγγραφέας

!!

Καλλιστώ

Καλλιστώ
Καλλιστώ: Η μελέτη, προστασία και διαχείριση των πληθυσμών και βιοτόπων των μεγάλων σαρκοφάγων και άλλων απειλούμενων ειδών της άγριας πανίδας.

!!

Οι περισσότεροι από εμάς δεν ζούμε τα όνειρά μας, επειδή ζούμετουςφόβους μας

Δευτέρα, 10 Ιουλίου 2017

Ιούλιος η αλωνιάρης. Ο μηνας που παλια αλωνιζαμε



Kostas Bouras


Ιουλιος ή αλωνάρης. Ο μηνας που παλια αλωνιζαμε. Στο χωριο μου τα αλωνια βρισκοντε παντα σε ψηλο σημειο για να τα πιανει ο αερας. Ειναι κυκλικα και ειναι τικλομενα με πλακε πετρες, στο κεντρο υπαρχει μια μεγαλη πετρα κατα προτιμηση ριζιμια, οπου στο κεντρο εχουν τρυπα για να μπαινει ο στυγερος, αγριοξυλο κατα κανονα 1,5 μετρο υψος. 
Διπλα στο αλωνι ειχαμε τις θυμωνιες. Τα ενδιαμεσα απο τις πετρες τα καλυπταμε με ασβουνια (λιωμενη κοπρια γελαδας). Ολοκληρη η οικογενεια μαζυ με τα κοτερα μας, στυναμε γρεκι κατω απο μια μεγαλη πουρναρια,εκει ηταν και το νοικορυριο μας, εκει κοιμομασταν τα βραδυα,εμεις τα παιδια στροματσαδα με τον υπερλαμπρο ουρανο πανω μας,μεχρι να κοιμηθουμε κοιταγαμε τα αστρα και αφηναμε την φαντασια μας να καλπαζει επηρεασμενοι απο τις θεωρειες για τις ψυχες που πανε στον ουρανο, λεγαμε οτι τα ποιο λαμπρα αστερια ηταν οι δικοι μας παπουδες και προγονοι. Δυο μερες πριν αλωνισουμε απλοναμε τις μπαλες με το σιταρι μεσα στο αλωνι.Την μερα που αλωνιζαμε φταναν οι αλωνιαρηδες με τα μουλαρια τους τα ζεχναμε τρια και τεσερρα μαζυ και αρχιζαμε με το καμουτσι να τα χουγιαζουμε και αυτα ιδροκοποντας να φερνουν γυρα,οι υπολοιποι με τα δικρανια ριχναμε προς το κεντρο τα εξωτερικα δεματια.
Ο ιδρωτας ποταμι και σε μας και στα μουλαρια.Το μεσημερι τα λυναμε να ξεκουραστουν και μετα τα ποτιζαμε και ολοι οι συμετεχοντες τρωγαμε τον κοκορα μας κοκινιστο με μακαροναδα. Παρολη την κουραση το καλαμπουρι γονα. Μετα καμια μιαμιση ωρα ξανα στο αλωνι.
Οταν γινοταν ολα αχερο λυναμε τα μουλαρια και συγκεντρωναμε τα αχυρα και σταρι στον σωρο.Απο την αλλη μερα ξεκιναγε ο λυχνος και το δριμονιασμα στο τελος. Κουραστικη δουλια αλλα σαν πανηγυρι. Η αμοιβη των αλωνιαρηδων ηταν 20 κιλα σταρι.

~~~~~~~~~~~~~

Irini Stathi Πολύ όμορφη περιγραφή Κώστα! Η μνήμη είναι η μητέρα των μουσών. Όποιος θυμάται ... δημιουργεί...

Giorgos Vasiliadis Κώστα είμαι γοητευμένος με την γραφή σου, τη λαϊκή ανεπιτήδευτη γλώσσα σου τον τρόπο γενικά που αντιμετωπίζεις τα πράγματα!!! Θα σου "κλέψω" τη πολύ ωραία περιγραφή σου για να κάνω μια ανάρτηση.

Kostas Bouras ευχαριστω Γιωργο ειναι πραγματα που τα εζησα και ειναι λες και ειναι σημερα και ας εχουν περασει πανω απο 40 χρονια

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου